Zebrało mi się na białowieskie przemyślenia. Trochę łażę po lesie i jeszcze przeczytałem wywiad z profesorem Bogdanem Brzezieckim z SGGW przeprowadzony przez Wojciecha Sobocińskiego i opublikowany w Lesie Polskim. Tu kolejne strony wywiadu: 1, 2, 3, 4
Wywiad jest szalenie interesujący, bo pokazuje jak Puszczę Białowieską widzi leśnik-naukowiec. Niestety prawie niczym się nie różni od leśnika przeciętnego. Takiego co las  chce hodować. Jeden i drugi stara się udowodnić za wszelką cenę, że bez ingerencji człowieka puszcza coś straci. Według profesora bez leśnika Puszcza stanie się "obszarem pokrytym spontanicznie rozwijającą  się roślinnością leśną" i  kiepsko tu będzie z "bioróżnorodnością".  

Jakoś nie widzę tej bioróżnorodności w posadzonych tu młodnikach świerkowych i sosnowych, ale może się mylę. Podobnie jak Państwowa Rada Ochrony Przyrody, która nie widzi negatywnych skutków ochrony ścisłej w Puszczy. A profesor takie widzi: zanika sosna, dąb i świerk, a za to pojawia się coraz więcej grabu.

Dobrze, ale dlaczego grab jest fe, a sosna, dąb i świerk cacy?  Tego profesor nie wyjaśnia. Grab ma zwykle sporo naturalnych dziupli. Nasiona grabu stanowią pokarm wielu zwierząt. Owszem trudno go przerobić na deski, a gdy ścięty za długo poleży rąbanie na opał to męka, ale chyba to nie stanowi o klęsce systemu ochrony i jego nikłej wartości dla ekosystemu? Tak  surowo profesor Brzeziecki nie ocenia lipy, której według niego też przybywa. Może dlatego, że drewno lipowe należy do "użytkowych"? Dlatego starych lip jest tyle co kot napłakał w gospodarczej części Puszczy, bo po prostu zostały wycięte. Wreszcie nie wiadomo, czy dominacja grabu i lipy jest dana na wieki, bo badania prowadzone są od 1936 roku, czyli z ludzkiej perspektywy bardzo długo, ale gdy weźmiemy pod uwagę długość życia drzew, raczej krótko.

Profesor narzeka, że coraz mniej mamy świerka. To prawda. Ale nikt przy zdrowych zmysłach nie przypuszcza, że wraz z ocieplaniem się klimatu będzie go przybywać. Nawet tak wpływowa organizacja jak Lasy Państwowe nie da sobie rady ze zamianami klimatycznymi i walka o świerka przypomina trochę zawracanie Wisły kijem.
Bardzo widać u profesora podział na gatunki użyteczne i nie lub jak kto woli lepsze i gorsze.

Mamy zwalczać te "gorsze", by dać fory tym "lepszym". Wygląda mi na to, że  "ochrona czynna" w celu zachowania "bioróżnorodność" ma polegać na sztucznym utrzymaniu takiego drzewostanu jaki wydaje się ludziom najwłaściwszy. Problem w tym, że idąc tym tropem dojdziemy do słusznego wniosku, że miejscami o najwyższej "bioróżnorodności", czyli o składzie gatunkowym, najbardziej zróżnicowanym  i znajdującym się pod pełną kontrolą jest ogród botaniczny lub zoologiczny.  Naprawdę wolę by Puszcza została obszarem pokrytym spontanicznie rozwijającą  się roślinnością leśną.

Na koniec słówko o samym określeniu "bioróżnorodność" lub różnorodność biologiczna.  Czy mniej zróżnicowane ekosystemy np. Arktyczny są mniej warte od bardzo zróżnicowanych? Coś mi się wydaje, że już dawno ta zbitka słów straciła swoje pierwotne znaczenie i stała się słowem przykrywką do przykrywania różnych dziwacznych działań wobec przyrody. Podobnie jak "zrównoważony rozwój" - ulubiona para słów ministra Jana Szyszki. Jak słyszę jedno, albo drugie, albo co gorsza i jedno i drugie to ciarki przechodzą mi po plecach.

c.d.n. - ponieważ wywiad  jest bardzo inspirujący